Als gevolg van de 'bilocatiewet' kan een kind van gescheiden ouders nu even lang (of bijna even lang) bij elke ouder verblijven.
Gescheiden ouders geven hun kinderen dan om beurten onderdak. Als de ouders het daar allebei mee eens zijn, is de rechter verplicht hun voorstel te volgen, tenzij het belang van het kind in gevaar komt. Als slechts één ouder het voorstelt, moet de rechter oordelen of dit wel een goed idee is.
Als ouders zelf niet tot een akkoord komen, moet de rechter inderdaad de knoop doorhakken. De wet bepaalt dat de rechter elke situatie apart moet inschatten en moet motiveren waarom hij de regeling die hij oplegt, de beste oplossing vindt. Indien één van de ouders dit vraagt, moet de rechter de mogelijkheid van 'gelijk verdeeld verblijf' of verblijfsco-ouderschap onderzoeken maar hij is niet verplicht dit op te leggen.
Kortom de wet spoort de ouders aan om bij hun scheiding zelf een verblijfsregeling uit te werken. Dat kan net zo goed een regeling met één hoofdverblijf bij één van de ouders zijn als een regeling met een gelijkmatig verdeeld verblijf. De wet gaat ervan uit dat ouders zelf het best geplaatst zijn om een regeling uit te werken die voor hen en hun kind(eren) haalbaar is.
| terug |